Vera Koedooder-Sportverleden

Vera Koedooder - Over Vera - Sportverleden

Default09.jpg

Vera Koedooder - Over Vera - Sportverleden

Vera werd 31 oktober 1983 geboren als nakomertje. Haar oudere broer Jos (04-03-1969), zus Mia (12-10-1970) & broer Ruud (24-10-1972) zijn respectievelijk 14,5, 13 & 11 jaar ouder dan "kleine Veertje". Als heel klein meisje stond Vera al geregeld langs de kant van de koers. Haar broer Jos heeft als wielrenner de categorieën bij de Nieuwelingen, Junioren en Amateurs afgelopen bij Wielervereniging Wes-Frisia…Vera werd dan vaak meegenomen en stond ook altijd flink aan te moedigen. Na een ernstige valpartij hield hij het wielrennen voor gezien. Als er mensen vroegen of Vera ook niet wilde gaan fietsen dan vertelde ze dat haar haren in de war zouden raken!Vader Jos pakte op ongeveer 37- jarige leeftijd ook weer het fietsen op, na een lange onderbreking sinds de Nieuwelingen, waar hij als talentvolle wielrenner regelmatig in de prijzen reed. Het geld en support van de ouders ontbrak destijds, en na de verplichte dienst periode ging hij liever andere dingen doen.Toen het 18 jaar later weer begon te kriebelen, voegde hij zich weer bij zijn oude club West-Frisia en reed daar voornamelijk fanatiek mee met de Zomeravond- competitie en recreanten koersen in Noord-Holland. Ook tijdens deze wedstrijden schreeuwde Vera de longen uit haar lijf om aan te moedigen! Moeder Vera senior rijdt ook al jaren recreatief rond op een racefiets. In de zomer rijdt ze met een groepje mannen heel goed mee.


Vera begon eerst als jong meisje met gymen, wat na ongeveer 4 jaar een half jaartje turnen werd. Maar dat werd allemaal geen succes, en ze vond het ook helemaal niet leuk (meer)! In de jonge jaren (ongeveer in 1993) raakte Vera al een beetje in aanraking met de (gewone) fiets. Een aantal dikke banden races (op het parcours van W.V. West-Frisia) won ze allemaal, maar dit was allemaal nog voor de fun. Omdat de hele familie al aan atletiek deed (en had gedaan), kwam Vera op ongeveer 8 –jarige leeftijd ook terecht bij Atletiekvereniging S.A.V. te Grootebroek. Ze trainde wat, maar wedstrijden trokken haar nog niet zo. Op een gegeven moment sloeg het de andere kant op. Vera begon wat meer wedstrijden (met name hardlopen) te doen, alleen nu ging het trainen bij de club op een wat lager pitje (ook omdat ze inmiddels al schaatstrainingen deed bij de ijsvereniging). Maar dat maakte niets uit want waar ze liep, stond ze wel op het podium. Overigens was haar broer Ruud ook altijd een verdienstelijk hardloper geweest in zijn jonge jeugdjaren, waar hij ook heel vaak het podium beklom. Jammer dat hij dat niet had doorgezet, hij richtte zich vanaf zijn oudere tienerjaren meer op het kickboksen, schieten, bodybuilding en fitness. Naast het sportieve leven en de basisschool, kreeg Vera ook wekelijks piano les, en mocht ze soms optreden tijdens een voorspeel avond die haar lerares Dorien Ursem dan organiseerde. Dit heeft Vera ongeveer 4 tot 5 jaar gedaan.


Op 11 –jarige leeftijd (1995) begon ze bij IJsclub Hoogkarspel te schaatsen. Zus Mia, die tot op de dag van vandaag haar zeer fanatieke hobby – paarden - heeft (vanaf jongs af aan verslind aan de dressuursport) hoopte dat Vera zich ook in de paardensport zou storten…Ze heeft dan ook onder leiding van haar zus best nog een tijdje paard gereden en aardig wat lessen van haar gehad, wat Vera ook erg leuk vond. Maar na een paar jaar bleef het daarbij, het verzorgen en rijden verwaterde langzaam….want het onwijs vele geld en tijd wat er ingestoken moet worden hield Vera erg tegen. Schaatsen was haar echte passie, ze vond het helemaal geweldig! Deze sport paste ook veel meer bij haar. De sfeer, techniek en het afzien trok haar enorm. Ze trainde inmiddels al wat fanatieker, en op 11 –jarige leeftijd werd er in de zomer op de racefiets (Raleigh) van moeders al een beetje getraind voor een goede schaatsconditie. Op 13 –jarige leeftijd (’95 / ’96) als Pupil Meisje- B, werd de eerste schaatslicentie bij de KNSB via STG Hoogkarspel aangevraagd. Na daarna een seizoen Pupil A te zijn geweest, en ongeveer bij de eerste 15 op de Nederlandse (SARA) ranglijst te hebben gestaan, kwam Vera in de C – Junioren Baanselectie van Alkmaar terecht. Ook reed ze als Pupil A Meisje twee keer een Baanrecord op de toen nog open ijsbaan van Alkmaar. Op de 300 Mtr. reed ze een tijd van 32.22 sec., op de 100 Mtr. 12.38 sec.


Ondertussen, in 1997, werd ook een Skeelerlicentie (Kadetten meisjes) bij de SBN aangevraagd. In dat jaar werd Vera o.a. 7e op het N.K. Weg voor Kadetten Meisjes en reed ze in een leuk, gezellig, gesponsord Skeelerploegje "De Kegelkeet", samen met de latere Nederlands kampioene en trainingsmaatje Mariska Huisman (uit Andijk). In 1998 werd Vera door schaatsmaatje Adrie Visser aangestoken met het wielervirus. Haar ploeggenootje uit de Schaats -selectie reed al een aantal jaren recreanten wedstrijdjes op de racefiets voor jeugd, en Vera ging dat ook maar eens proberen. Op een 2e hands fietsje, met een krom frame, reed ze haar eerste rondjes en dat ging best goed! Halverwege 1998 (juli) werd als 1e jaars Nieuweling- dame dan, om de sport uit te proberen, een licentie aangevraagd bij de KNWU via Wielervereniging West -Frisia in Enkhuizen. Ze won bij haar eerste wedstrijden direct de leidersprijs tussen de Junior- dames en reed ook bij de Nieuweling- dames al heel snel podiumplaatsen bijeen. In 1998 kreeg Vera nog “IJsfaciliteiten” aangeboden op de ijsbaan in Alkmaar, maar de prioriteit lag voor het nieuwe seizoen 1999 al volledig op het wielrennen. Ze won dat jaar in 1999 o.a. de Achtervolging op het N.K. Baan (en in de kwalificatie, overigens haar eerste achtervolging ooit gereden, al direct een Baanrecord met 6 sec.!). Ze werd 3e op het N.K. Baan Omnium, 2e op het N.K. Weg, en won het Rabobank klassement (regelmatigheids klassement).Ze won ook al vele koersen bij zowel de Nieuweling- dames als de Junior –dames (o.a. de Oranje Tijdrittrui in de Asser Jeugdtour).


Toen kwam het 2e volledige wielerseizoen in 2000 bij de Junior –dames eraan, en werd Vera opgenomen in de Nationale Junior–dames selectie van Monique Knol. De gevolgen zijn bekend…. Het werd een jaar waarin ze veel leerde, progressie boekte, en ook heel erg veel op het podium wist te staan…Nadat Vera tussendoor nog even haar MAVO diploma had behaald op het Martinus College in Grootebroek kon ze daarna lekker veel fietsen en wedstrijden rijden in de vakantie!Zonder de spelregels te weten reed Vera in Frankrijk bij het E.K. Baan voor Landenteams de Junior- dames op het onderdeel Puntenkoers op 1,5 ronde achterstand (1 ronde is genoeg maar dat wist ze niet, dus voor de zekerheid gewoon door demarreren), en werd ze ook nog eventjes op haar eerste W.K. Baan als 16 –jarige Wereldkampioene op dat onderdeel en 9e op de Achtervolging in Italië. Bij de Dames werd ze dat jaar ook al o.a. 2e in de 2e etappe in de Int. GP Boekel (achter L. Zijlaard -van Moorsel) en 3e in de 3e etappe van de Int. Ster van Zeeland (achter S. van Alebeek)!! Het gebeurt weinig dat er Junior -dames het podium halen in (internationale) dames wedstrijden. Ook behaalde ze nog 2 Nederlandse titels (Achtervolging & Tijdrijden) en vele mooie overwinningen. Ondanks een zware blessure aan het “zitvlak” (ofwel de vrouwelijke edele delen) eind dat seizoen was het een heel succesvol jaar. Op één ding na….Grote teleurstelling was het missen van het W.K. Weg in Plouay / Frankrijk, waar ze als Wereldkampioene Baan, Nederlands kampioene Tijdrijden & meest talentvolle Junior- dame met ongeveer 50 (!) podiumplaatsen dat seizoen werd thuisgelaten door M. Knol…Niemand begreep het, en vooral Vera zelf niet, maar het feit was er. Het W.K. was op geaccidenteerd terrein, en ze hoorde dan ook zeker thuis op het W.K. Weg. Heel zuur dat ze niet mee reed want er reden wel twee meiden rond die Vera in de trainingen bijna altijd voor bleef, dat stond zelfs op foto’s! Knol vond van niet, en gebruikte die reden als oorzaak van geen deelname maar hoogstwaarschijnlijk waren er andere, oneerlijke andere redenen de oorzaak…


In 2001 werd Vera gevraagd in de nieuw opgerichte Ton van Bemmelen opleidingsploeg (verbonden bij de club RWC Ahoy Rotterdam) van M. Zijlaard en Leontien van Moorsel. Hierin reed ze o.a. samen met de andere Junior- dames C. Pirard en S. de Goede. Ook zat ze (toch) wéér bij de Junior –dames selectie van Monique Knol, die vera samen met Wim Kruis  In dit jaar als 2e jaars Junior- dame werd ze o.a. wéér Wereldkampioene. Nu op de Achtervolging in Trexlertown / Amerika en 6e op de Puntenkoers (dat was een teleurstelling, ze kon haar titel jammer genoeg niet prolongeren). Ze behaalde ook nog 3 Nederlandse titels (Achtervolging, Puntenkoers & Tijdrijden), won Internationale UCI Baanwedstrijden, werd 2e in de Flevotour voor Dames (!), werd 8e op het W.K. Tijdrijden & 8e op het W.K. Weg, en behaalde ook weer diverse overwinningen en podiumplaatsen (maar liefst 45 tot 50 ong.) etc….


De overstap naar de Dames werd in 2002 gemaakt, en die verliep onverwachts heel succesvol!Nog maar 18 jaar, maar de podiumplaatsen en overwinningen werden gewoon doorgezet…In het shirt van de Nationale- selectie –23 jaar (o.l.v. H. Snoeijink) begon ze met goede prestaties tijdens o.a. de West-Friese wieler-2-daagse, wat voor Vera (bijna) een thuiswedstrijd is. Ze werd tijdens het klimcriterium op de nieuw gebouwde Naviduct nipt 2e achter L. Zijlaard-van Moorsel en vóór M. Melchers. Ook in de omloop een dag daarna werd ze nipt 2e achter Zijlaard, wat een 2e plaats in het eindklassement betekende. Ze wist verschillende overwinningen te behalen in België, Nederland & Duitsland, en behaalde ze 4 medailles op het N.K. Baan, 3 medailles (goud, zilver, brons!) op het E.K. Baan –23 jaar (waar ze eigenlijk nog half ziek was), en ze behaalde ook brons op het E.K. Tijdrijden –23 jaar! Ook mocht ze deelnemen aan het W.K. Baan in Denemarken op het onderdeel Achtervolging. Daar verbeterde ze haar p.r. van 3.46.6 min. naar 3.43.5 min., wat een 11e plaats opleverde, niet slecht voor een debutante van 18 jaar! Het was erg jammer, dat ze ondanks een super goede vorm geen W.K. Weg reed in België (ze werd vlak voor het W.K. Weg nog nipt 2e achter N. Cooke uit Engeland, en finishte b.v. voor heel veel W.K. deelneemsters uit verschillende landen in Westerbeek). Dat had onder meer te maken met het veranderen van bondscoach in september. Als het aan H. Snoeijink lag, had Vera meegedaan, maar E. van Kessel besliste anders, en koos voor een aantal rensters die om de kopvrouw heen werden gebouwd….


Voor 2003 kreeg Vera een contract aangeboden om te rijden voor het professionele Bik-Powerplate Team (o.l.v. F. v/d Goes en T. Vrolijk). De jaloezie en non-professionaliteit van de meiden uit de Nationale- selectie –23 maakten de keuze dan ook niet moeilijk en vertrok ze naar dit top team. Ze maakte overigens ook al in 2002 gebruik van de faciliteiten van dit nieuwe team en reed bij de aangesloten club WTC de Amstel.In 2003 begon het seizoen met wat pech. Na een zwaar trainingskamp in Z -Afrika met de Baan- selectie kreeg Vera een darminfectie, en dat bracht haar trainingsschema in de war voor de eerste Wereldbeker wedstrijden op de baan in Moskou/Rusland in feb., dat werd dan ook geen succes. Een maand later tijdens de Wereldbeker Baan in Mexico ging het een alweer een stuk beter, daar behaalde ze een 3e plaats op de Puntenkoers. Ook won ze de openingswedstrijd Rund um Straelen in Duitsland & in mei ook de Flevotour!


Ze was dan ook in een super vorm op de baan en de weg in de maanden april en mei, maar mocht jammer genoeg niet meedoen aan de laatste 2 Wereldbeker wedstrijden op de baan, die plekken waren al in een vroeg stadium vergeven. Na het N.K. Weg (waar ze 5e werd), kreeg ze last van de luchtwegen, een keelontsteking, en dat kwam heel slecht uit, want een paar dagen later moest ze een Bike- Off rijden om een plek voor het W.K. Baan Achtervolging!!Die mistte ze nipt met een seconde dus dat was (weer) een domper, vooral omdat ze voor die tijd goed in vorm was. Nadat ze weer op de weg terug was, en overwinningen en podiumplaatsen behaalde, en op een goede weg zat richting het E.K. Weg in Athene, ging ze in een criterium in het Groningse Usquert ontzettend hard onderuit. In de eindsprint 40 meter voor de finish reed er een Duitse kamikaze tegen haar aan, en vloog ze met 50 km./h een paar keer over de kop en tegen het asfalt. Een zwaar gekneusde schouder/sleutelbeen en over het hele lichaam (van enkel tot gezicht) erge (schaaf)wonden waren het gevolg. Iedereen dacht dat het E.K. Weg (die volgde over een 1,5 / 2 weken al!) een illusie geworden was, en dat dacht Vera zelf ook wel een beetje. Weer een zware domper, maar ze liet zich niet kennen, en probeerde met rustige roller trainingen evengoed in beweging te blijven en liet de rug en schouders goed behandelen door een fysiotherapeut. Na een testwedstrijd in Emmen (criterium) vlak voor het E.K, waar ze nog 3e werd(!), ging ze zonder al te veel verwachtingen naar het E.K. in Athene. Een dag voordat het E.K. Tijdrijden was, waren net alle wonden over het gehele lichaam (bijna) dicht, en probeerde ze er het beste van te maken. Een 4e plaats werd het, teleurstellend, want vorig jaar was het nog brons, maar met een matige voorbereiding toch niet erg slecht. De bondscoach vertelde dat er zelfs nog veel tijd gewonnen had kunnen worden in 2 bochten waar ze (te)veel tijd verloor, dus dat was balen, want het scheelde 8 sec. met het podium!Op de wegwedstrijd pakte ze heel verassend, ook getergd na de teleurstelling op de tijdrit, na een slopende wedstrijd in de hitte het brons. Door in de finale weg te rijden uit het peloton voor de 2e plaats met een Duitse (de Spaanse winnares was te ver weg om nog te pakken), stelde ze een medaille zeker. Haar inmiddels 6e E.K. medaille was toen een feit, en dat was natuurlijk super!In de GP Boekel was er een weekje later opnieuw pech, toen viel ze wéér, voor de 2e keer in 20 dagen, terwijl ze anders nooit valt!!Hiervan ondervond ze ook weer de nodige kneuzingen en schaafplekken, wat de voorbereiding op het NK Tijdrijden niet ten goede kwam, waar ze 7e werd. Daarna ging ze nog even het E.K. Baan –23 jaar rijden, waar de vorm er ook niet echt meer was, en ze zilver pakte op de achtervolging en 2 keer naast het podium kwam met puntenkoers en scratch (2 x 5e).Na een toch weer goed gereden internationale etappekoers Giro della Toscane in Italië, en een Nederlandse titel Tijdrijden voor clubs in Dronten (waar Vera overigens de grote moter was en kilometers op kop scheurde), werd het seizoen afgesloten met deelname aan het W.K. Weg in Canada. Na dat W.K. Weg raakte overigens de bijna 3 jaar verkering met Bas Hendriks uit.


In 2004 was het de bedoeling dat het Nummer 1 team van de wereld Bik - Powerplate met de grotere binnengehaalde sponsoren en sterke rensters gewoon weer zou gaan draaien… Maar daar kwam uiteindelijk in februari/maart een einde aan (vanwege de overspannen sponsor Bik die alle roet in het eten gooide). En zo zat Vera voor het Olympische seizoen zonder ploeg. Dit was een hele grote teleurstelling want ze had het heel erg naar haar zin bij Bik-Powerplate! Ze kon toen gelukkig nog bij een aantal teams terecht en koos voor het Trade Team Vrienden van het Platteland. Door allerlei gezondheidsproblemen moest er in april/mei even een time-out ingelast worden om daarna weer opnieuw op te bouwen. Ze werd o.a. 4e op het N.K. Tijdrijden, 3e op het E.K. Baan Achtervolging en nam deel aan het E.K. Tijdrijden en Weg –23 in Otepää te Estland, maar de echte vorm kwam er niet in dit jaar. Vera haalde in dit jaar overigens tussendoor nog haar MBO Vertegenwoordiger- diploma in Heerhugowaard. Altijd handig om iets achter de hand te hebben. Hierna startte ze eind 2004 met de 3-jarige opleiding MBO Sport Marketing en Communicatie op het Johan Cruyff College in Amsterdam, een school voor talenten en (aankomend) topsporters.


Voor 2005 zocht Vera in een ander team onderdak, een team waar het beter zou kunnen boteren met de ploegleiding want dat deed het bij de Vrienden helaas niet helemaal…Met bijna alle meiden van dat team was het wel heel erg leuk, maar het is natuurlijk van groot belang dat het ook met de ploegleider goed klikt. Anders wordt ‘t presteren ook in de weg gezeten. Nu bleek nog maar weer eens hoe zonde het was dat het ijzersterke en leuke team van 2003 was opgehouden te bestaan…Maar gelukkig kwam er een nieuw, goed team in Nederland! Vera kreeg een contract bij Het Buitenpoort – Flexpoint Team, o.l.v. JP van Poppel. Dit nieuwe topteam met rensters als Mirjam Melchers- van Poppel en Susanne Ljungskog gaf een enorme moraal en ze trainde dan ook heel veel om er in 2005 weer als vanouds te staan na het enigszins teleurstellende jaar 2004…Wat Vera ook trainde, in het voorjaar reed ze nog wel hard af en toe, maar er waren heel veel dagen bij dat het helemaal niet (meer) ging. Veel pijn (vooral links in haar been) en weinig podiumplaatsen zorgden voor aardig wat frustratie..Ze won nog wel de Flevotour (evenals in 2003) en de blauwe trui in de Ronde van Drenthe, maar verder waren de prestaties matig tot slecht. Na een heel teleurstellend en slecht E.K. Tijdrijden en Weg in Moskou en E.K. Baan in Fiorenzuola d’Arda in Italie besloot ze even geen koers meer te rijden en te concentreren op het zoeken naar oorzaken van het pijnlijke en slechte presteren. Aan het team lag het zeker niet, dat was helemaal super! Net als in 2003 bij Bik - Powerplate heel goede en vooral leuke ploegleiding, hele leuke en professionele rensters, goed materiaal etc., gewoon helemaal top. Inmiddels weten we wat er achteraf al de laatste paar jaar aan de hand was….In augustus van 2005 liet Vera onderzoeken doen in het Maxima Medisch Centrum in Veldhoven, en daaruit bleek een erge vernauwing in de linker bekkenslagader. Iets wat haar dus enorm heeft belemmerd tijdens het fietsen.Nu duidelijk was waarom het niet ging was er aan de ene kant de opluchting, maar aan de andere kant was er de keuze of ze een operatie wilde doen, want deze is niet geheel zonder risico’s. Aangezien er inmiddels al een hele hoop wielrenners/schaatsers succesvol waren geopereerd in dit ziekenhuis door Chirurg Dr. Bender, twijfelde ze geen moment. Bovendien, als ze geen operatie zou doen dan was topsport sowieso nooit meer mogelijk geweest en bracht deze blessure op de lange termijn misschien ook nog problemen. De operatie is achter de rug en momenteel is het weer zoeken naar hopelijk weer de echte goede vorm om te knallen in 2006! Ze is heel erg blij dat ze in het Buitenpoort - Flexpoint Team kan blijven in ieder geval, en met nog steeds alle steun van vooral haar ouders, sponsoren, haar school Johan Cruijff College en veel andere mensen hopen we met z’n allen dat in 2006 de succesvolle tijden weer terug zullen komen!

 
  Met Gazelle pet...

Op de fiets, in de tuin...

Tour de Frats...

Schaatsen Pupil B...

NK Veldloop Finish...

Skeelerwedstrijd...

Schaatsen in Italie...

1998 - Podium Maassluis...

1999 - Podium Assen...

2000 - WK Baan Podium...

2001 - WK Baan na puntenkoers...

2001 - WK Baan Podium...

2002 - 3 medailles E.K. Baan...

2002 - EK Tijdrijden Podium...

2003 - BIK - Powerplate...

2003

2004 - VVHP Ploeg...



2004 EK Baan - Podium...

2005 - BFL Team...

2005 - Flevotour...