Vera Koedooder-Terug uit Sydney, met 'n verslag v/d World Cup...

Vera Koedooder - Nieuws - Archief - Terug uit Sydney, met 'n verslag v/d World Cup...

Default15.jpg

Vera Koedooder - Nieuws - Archief - Terug uit Sydney, met 'n verslag v/d World Cup...

Terug uit Sydney, met 'n verslag v/d World Cup...

  • 20061123231341.jpg
  • 20061123231529.jpg
  • 20061123231617.jpg
  • 20061123231711.jpg
  • 20061123233048.jpg
  • 20061123233104.jpg
  • 20061123233213.jpg
  • 20061123233331.jpg
  • 20061123233438.jpg
Zo, inmiddels dus weer terug uit Sydney, waar ik met de Nederlandse baanploeg de eerste World Cup van het baanseizoen '06/'07 gereden heb.
Het was al met al een bewogen week voor mij....!
Hieronder even een verslag / dagboek over mijn bijna 2 wekelijkse trip naar Down Under:

Vertrek heenreis - Donderdag en Vrijdag.
Sowieso had ik nog nooit zo'n lange reis gemaakt...
Wel al eens in verre landen als b.v. Canada, USA, Mexico en Z-Afrika geweest, maar Australië is nog weer even een stukje verder...
Was dus even kijken hoe ik daar op ging reageren. Sommigen kunnen er niet zo goed tegen, en voor anderen is het geen probleem.
Ik moet zeggen, het is mij opzich wel meegevallen allemaal. Het grote tijdverschil is wel raar, maar op het einde van de week was ik daar wel aan gewend geraakt.

We reisden al vroegtijdig heen (donderdagochtend 9 nov.), om aan het tijdverschil van 10 uur te kunnen wennen.
We vlogen eerst naar Kuala Lumpur (Maleisië), om na een tussenstop van ong. 3 uur door te vliegen naar Sydney (Australië)...
Na heel wat uurtjes reizen kwamen we vrijdagavond aan in ons hotel in Bankstown (ligt iets buiten Sydney, zie link), en na wat eten konden we toen meteen lekker ons bed in.

Zaterdag.
In de ochtend hadden we 'n kleine 2,5 uur met de duurrenners op de weg getraind, leuk om wat van de omgeving rond Sydney te zien, maar 't was nog best pittig met de wegen die veel op en af liepen. Het weer was ieder geval erg lekker, rond de 28 graden, dus niets te klagen... :-) s'Middags hadden we even wat bijgeslapen, dat was wel nodig na de afgelopen dagen.

Zondag.
De volgende dag, zondagmorgen om 9 uur, gingen we voor het eerst de baan op.
Gaaf om op de Olympische baan (Sydney 2000) te rijden. Merkte meteen dat het een snelle piste was...Ikzelf had nog wel veel vermoeidheid van de reis enz. in de benen, en de training verliep ook een beetje wisselvallig.
Na een middag-tukkie gingen we zondagmiddag nog 2 uur de weg op...Ik voelde me daarvoor al niet zo lekker, toch maar mee gegaan met de jongens...
Was vervolgens niet vooruit te branden.
Had last van mijn buik, erg opgeblazen gevoel en erg rare benen.
Eerder afgedraaid dan de groep, en was toen s'avonds lekker vroeg naar bed gegaan...
s'Middags kwamen trouwens ook de sprinters (Theo, Teun, Tim & Yvonne) vanuit Perth, waar zij zich 3 weken in de zon goed hadden voorbereid voor Sydney en het baanseizoen.

Maandag.
De volgende morgen werd ik dus ziek, zweterig en beroerd wakker met een 25 slagen hogere rustpols dan normaal. Mijn temperatuur die dag een aantal keer gemeten, en die wees mijn gevoel dus al aan; tussen de 38 en 39c...
Hele dag rillerig en zwetend in bed gelegen, het eten stond me ook erg tegen en had bijna nog geen energie om een stukje te lopen.
Balen! Dan ben je weken in voorbereiding geweest op de baan in Alkmaar enzo, en dan lig je ziek in bed aan de andere kant v/d wereld, een paar dagen voor hele belangrijke wedstrijden, waar je goed hoopt te presteren...

Dinsdag.
De volgende (dinsdag)ochtend voelde ik me al iets beter gelukkig. Nog wel steeds verhoging, maar de temp. zakte gelukkig wel beetje bij beetje.
Na een licht ontbijt even naar buiten een klein stukje gewandeld, maar werd al snel super misselijk, maakte niet uit wat ik zag of rook...
Weer zere buik en bleef ook erg moe. Vervolgens de hele middag en avond mijn bed, maar vooral de w.c. gezien....Was echt niet fijn! Had het nog nooit eerder zo heftig meegemaakt voor zover ik me kan herinneren :-(
Weer vroeg naar bed en de volgende morgen nog steeds wat verhoging, maar vanaf de middag was mijn temperatuur eindelijk weer redelijk oké!

Woensdag.
Toen die woensdag morgen weer iets beter wakker geworden...Nog wel wat verhoging maar dat was in de middag weg, dus toen woensdagmiddag totaal een uurtje heel rustig op mezelf losgepeddeld...Dat ging nog erg moeizaam, zere benen en ook weer een zere buik....
Mijn w.c. bezoek werd vanaf de middag helaas weer flink frequenter, en de buikpijn ging nog niet weg, en dus ging ik even met een soigneur naar een dokter op de hoek v/d straat...Maar deze kon uiteindelijk ook niet veel betekenen.
Maar weer veel geslapen s'middags, en weer optijd m'n bed in gegaan.

Donderdag.
De volgende ochtend werd ik eindelijk weer wat frisser en beter wakker, en mijn rustpols en temperatuur waren eindelijk weer normaal!
Deze dag weer iets langer gefietst, totaal 1.45 uur, en weer meegetraind op de baan...
En het viel me opzich niet tegen, had het erger verwacht!
Ik was in ieder geval weer beter, en daar was ik al best blij mee.

Vrijdag.
Op vrijdagochtend stond toen al de Puntenkoers kwalificatie (over 10 km.) op het programma!
Overigens, een Puntenkoers (finale) gaat over 20 km. (bij een 250 mtr. baan zijn dat dan 80 ronden), met iedere 10 ronden een sprint waarbij er punten te verdienen zijn voor de eerste 4; 5-3-2-1 punt. Als je een ronde voorsprong weet te pakken, krijg je 20 bonuspunten, lig je een ronde achter krijg je -20 punten...
Degene met de meeste punten wint dus ;-)
Dat even over hoe een Puntenkoers in elkaar steekt.
Ik startte in de eerste heat, voelde me eigenlijk best goed, en zou wel zien hoe het zou gaan...
Nadat ik de eerste sprint een punt had gehaald, en een aantal keer had gedemareerd, bleef ik niet veel later na een goede demarage weg, en pakte in korte tijd een ronde voorsprong in mijn eentje...
Heel gemakkelijk geplaatst dus voor de finale!
Marlijn wist in heat 2 te winnen, helemaal goed dus, samen de finale in.

Vrijdagavond in de finale (over 20 km.) wist ik wel weer sterk te rijden (was weer veel in de aanval), en kreeg complimenten over mijn rijden, maar miste gewoon nog wat frisheid, snelheid en inhoud om mee te kunnen doen voor een topklassering.

Ook tactisch liep het niet helemaal goed en miste zeker ook 'n beetje geluk, denk ik (dat is met een puntenkoers ook nog weleens nodig soms)...
Reed ieder geval 'n beetje achter de feiten aan en zat nooit echt lekker in de wedstrijd...
Bovendien lag het niveau erg dicht bij elkaar, de winnaressen van goud en zilver hadden maar 13 en 12 punten, wat normaal veel hoger ligt...
Ik wist uiteindelijk geen punten te pakken, en eindigde samen met Marlijn in de achterhoede, 13e en 16e. Wat wel leuk was, dat Kate Bates (Aus.) goud pakte (een vriendinnetje van mij, waar ik in '03 mee reed in de BIK-Powerplate ploeg). Giorgia Bronzini (Italië) pakte zilver en Yan Li (China) het brons.

Zaterdag.
Zaterdagochtend stond toen de 3 km. Achtervolging op het programma.
Ik voelde me nog niet echt energiek en had nog behoorlijk zere benen met inrijden, en had ook een erg korte nacht gehad na de Puntenkoers finale.
Veel ingereden om proberen de benen nog een beetje goed te krijgen, en rond 12 uur aan de start..
Mijn start en eerste kilometer waren veel te langzaam en behoudend, waardoor ik ook met te weinig snelheid de laatste 2 km.'s in ging. De race was wel erg vlak gelukkig, dat was wel een lichtpuntje, maar de rondjes moesten gewoon minimaal 1/2 tot 1 seconde harder, wat ik ook moet kunnen, maar deze dag kwam het er allemaal niet uit.
Was dus niet energiek genoeg en kon op de een of andere manier ook niet diep gaan.
Het was 'n beetje vaag allemaal ieder geval. Ik hoopte voordat ik naar Sydney ging om eindelijk weer eens onder mijn p.r. van 3.43 min. te rijden, maar het werd 3.49 min., helaas maar ik moest het ermee doen. Het leverde de 10e plaats op, net nog 1 World Cup punt. Katie Mactier (Aus.) (Wereldkampioene van '05) won in de avond de finale van de Engelse Wendy Houvenhagel (World Cup winnares van '05/'06).
Overigens viel het wel op dat de tijden bij iedereen een beetje tegenvielen tijdens deze W.C., zowel bij de mannen, als bij de vrouwen (ploeg)achtervolgingen.
In de middag was ik weer moe mijn bed in gekropen om weer even bij te tanken voor de dag van morgen....

Zondag.
Vandaag was dan het laatste onderdeel, de Scratch.
Eerst weer een kwalificatie (5 km.) in de ochtend. Ik voelde me wel goed vandaag, en wilde graag nog ff knallen en iets laten zien, aangezien dit het laatste onderdeel was en de Puntenkoers-finale en Achtervolging wat tegengevallen waren...
Ik startte in heat 2, nadat Marlijn met een 5e plaats in heat 1 al mooi door was naar de finale.
Ik demareerde hard in de 2e en 3e ronde, bleef weg, en pakte net als in de Puntenkoers-kwalificatie alleen een ronde voorsprong :-) Hoefde me dus niet in de eindsprint te mengen, wat wel relaxed was, en was op deze manier weer makkelijk geplaatst voor de finale.

Toen in de middag de Scratch finale. Even voor de duidelijkheid; de Scratch is een rit in lijn, hetzelfde als een wedstrijd op de weg. In ons geval 10 km. fietsen, en dan wie het eerste aankomt ;-) ! Heel simper eigenlijk dus.
Het werd me een paar keer gevraagd, vandaar even de uitleg....
Het tempo lag de hele wedstrijd hoog en er werd veel aangevallen. Er waren verschillende rensters en groepjes weg, waaronder ook ik weer een paar keer, maar tot ong. 10-12 ronden voor het einde bleef het bij elkaar, totdat ik nog een keer zo hard mogelijk demareerde. Ik had een gaatje en alleen de Duitse Charlotte Becker kwam aan mijn wiel. Een Russische probeerde later nog aansluiting te vinden maar bleef hangen op ong. 100 mtr. Het peloton reed op ong. een halve tot 3/4 ronde. Met goede hulp van Marlijn, die op kop het tempo probeerde te drukken van het peloton, konden Becker (o.a. Duits kampioene Tjidrijden '06 en Europees kampioene Puntenkoers -23 in '04 & '05), en ik strijden voor de winst.
In de laatste 1,5 ronden reed ik op kop, en won ook de sprint van kop af aan.
De Russische Prudnikova werd 3e.

De eerste World Cup zege was zo een feit! Echt heel erg gaaf om te winnen, helemaal na zo'n onzekere en mindere week (en grappig dat het een jaar en 'n week na mijn bekkenslagader operatie is) !!
Na een bronzen medaille op de Puntenkoers in Aguascalientes / Mexico (2003), mijn 2e medaille in een World Cup op de baan.
Omdat ik nu automatisch leidster ben in de Wereldbeker, start ik in Moskou in het witte leiderspak :-)
s'Avonds in het hotel hadden we nog even onze 7 medailles een beetje gevierd met een biertje en een wijntje (dat was een tijd geleden!!)... We hebben even gepooled, gedart en nog even aangezeten met o.a. de Engelsen.

Vertrek terugreis - Maandag en Dinsdag.
De volgende morgen 'n lekker ontbijtje genomen, nog wat gebeld en gesms't en de koffer en fiets weer ingepakt.
Rond 12u vertrokken we toen weer richting het vliegveld in Sydney.
Toen wederom eerst naar Kuala Lumpur (Maleisië), daar weer een tussenstop, waarna we dinsdag rond 6.45u weer arriveerden op Schiphol in het koude Nederland (waar het ongeveer 20 graden koeler is dan in Down Under).
Di. middag even de benen losgereden op de roller en woensdag 'n kleine 3 uur duurtraining. Donderdag en vrijdag nog even 'n paar rustig dagjes (waar op donderdag een interview en foto voor het NHD van a.s. zaterdag gemaakt zal worden) en dan v.a. zaterdag weer serieus voorbereiden voor de volgende wedstrijden; World Cup Baan #2 in Moskou / Rusland (15-17 dec.) !!
Ik zal daar alweer voor de 5e keer naartoe gaan (na 2 World Cups Baan, 1 E.K. Baan -23 en 1 E.K. Weg -23)...

Zo, het is een aardig verslag geworden zie ik ;-)
Eerdaags zullen er wat plaatjes in mijn fotoboek te zien zijn.

Tot zover....

P.S. Alle mensen waarvan ik de afgelopen week leuke reacties heb ontvangen d.m.v. een belletje, sms, kaart, mailtje, Hyves krabbel/bericht of MSN:
HEEL ERG BEDANKT!!