Vera Koedooder-Einde. Finito. Final. Finish.

Vera Koedooder - Nieuws - 2016 - Einde. Finito. Final. Finish.

Default11.jpg

Vera Koedooder - Nieuws - 2016 - Einde. Finito. Final. Finish.

Einde. Finito. Final. Finish.

00026 Vera Koedooder 2016PERSBERICHT

Einde topsportcarrière Vera Koedooder in zicht

NK baanwielrennen laatste officiële wedstrijd na 18 jaar koers

Dit wielerseizoen is de laatste geweest voor Vera Koedooder. Na 15 jaar op professioneel niveau te hebben gefietst vindt de nu 32-jarige inwoonster van Apeldoorn het mooi geweest. “Het is tijd voor een nieuw hoofdstuk”, meent Koedooder. “Maar ik wil het nog wel mooi afsluiten. Daarom rij ik nog een beperkt baanprogramma. Mijn laatste officiële wedstrijd zullen de Nederlandse kampioenschappen baanwielrennen worden. Die worden van 15 tot en met 18 december in het Omnisport Apeldoorn georganiseerd. Ik ga er proberen mijn titel op de puntenkoers te verdedigen.”

Koedooder kan zowel op de wielerbaan als op de weg bogen op een mooie erelijst. Zo werd ze zesde op de ploegachtervolging tijdens de Olympische Spelen van 2012 in Londen en werd ze bij de junior vrouwen twee keer wereldkampioene op de baan. Eenmaal op het onderdeel puntenkoers en eenmaal op de individuele achtervolging. Verder zijn op haar palmares diverse Europese- en Nederlandse titels te vinden, evenals overwinningen in wereldbekerwedstrijden. Op de weg schreef Koedooder onder meer klassiekers als de Omloop door Middag-Humsterland, de Flevotour (beiden twee keer), EPZ Omloop van Borsele en de GP de Dottignies in België op haar naam. Op haar erelijst staan verder 8 E.K. medailles, 45 N.K. medailles, 126 overwinningen en 288 podiumplaatsen.

Mooie carrière

“Ik denk dat ik een mooie carrière heb gehad”, kijkt Koedooder terug op haar resultaten. “Ik was nooit ergens specifiek heel erg goed in, maar als hardrijdster heb ik er met mijn aanvalslust toch heel wat mooie resultaten uitgehaald. Met onder meer zeven overwinningen en een tweede plaats achter Olympisch kampioene Anna van der Breggen in de Omloop van de IJsseldelta, na een sprint-a-deux, neem ik op een hoog niveau afscheid. Het échte vuur en de drive begon ik echter te verliezen. Daarom is het nu mooi geweest.” 

Studie
Stil zitten zal Koedooder na haar wielerloopbaan niet. Ze is sinds 2014 lid van de NOC*NSF Atletencommissie en heeft onlangs een scholarship van Unilever ontvangen, waarmee ze op 7 september begonnen is aan de studie Master in Sport Management op het Johan Cruyff Institute. “Een mooie uitdaging. Welke kant ik vervolgens op ga weet ik nog niet, maar dit is al een mooie start van een nieuwe carrière. Mooi symbolisch is dat het Nederlands Studenten Kampioenschap in Berg en Dal op 25 september mijn laatste koers was en ik daar mijn wegcarrière afsloot met een zege. Verder kijk ik voor 2017 uit naar mijn bruiloft en ben ik van plan om Duathlon te gaan doen.” 

----------------------------------------------------------------------------------------------

Bovenstaand persbericht is er vandaag uitgegaan via Sportpromotions. 

En naast dit persbericht wil ik nog even kort terugblikken op 18 jaar wielrennen...
Er is namelijk een hoop gebeurd. Ik reed in 1993 mijn eerste 'dikke banden race', won deze en won nog een paar keer in 1994. In 1997 begon ik door Adrie Visser, mijn schaats/sport-vriendin uit de Baan-selectie C-Junioren Alkmaar, met het rijden van recreanten- wedstrijdjes in o.a Winkel, Den-Helder en Wieringerwerf (tijdens de Meertour). Dit ging heel goed, we stonden bijna altijd op het podium. Een jaar later besloot ik als 14-jarig meisje in juli 1998 met een KNWU licentie te gaan wielrennen. Ook dit ging heel goed en ik reed in mijn eerste wedstrijden meteen op het podium. Op 3 september 2016 reed ik mijn laatste criterium in Weebosch en won deze wedstrijd solo. Op 11 september heb ik mijn laatste internationale wedstrijd in Spanje gereden; de Madrid Challenge by La Vuelta (Women's World Tour). Ik eindigde als 39e in de massasprint, helaas geen podium dus. Het Nederlands Studenten Kampioenschap op zondag 25 september in Berg en Dal was dus mijn allerlaatste wegkoers en daarmee ook mijn laatste overwinning op de weg. Het was fijn dat mijn ouders en vriend hierbij aanwezig waren en na afloop hebben we dit met een etentje gevierd.

Waarom stoppen?

Zoals er ook in het persbericht staat, begon ik het échte vuur en de drive te verliezen. En dan zijn de urenlange zware intensieve trainingen van drie, vier, vijf uur, soms alleen, steeds moeilijker op te brengen. En dat werd nóg moeilijker toen er privé ook moeilijke tijden waren met bijvoorbeeld het overlijden van dierbare familieleden in 2015 en 2016. Toen ik daarnaast ook steeds meer begon te merken dat ik aan nieuwe uitdagingen toe was, vond ik het tijd om er eind dit jaar mee te stoppen. Ook al had ik fysiek misschien nog wat langer meegekund.

Ben ik tevreden?

Ik had graag nog meer uit mijn talent en carrière gehaald. Dit heb ik ook regelmatig van verschillende teammanagers, coaches en trainers gehoord. Maar het is zoals het is. En al met al ben ik er zeker trots op. 

Ik koerste vaak met mijn intuïtie en hart, ondanks dat ik zelf soms ook wel wist dat ik na een lange ontsnapping van 20, 45, 80 of 100 kilometer vlak voor de finish zou kunnen worden teruggepakt.... Maar de keren als het wel lukte, smaakten des te zoeter. En als het soms na negen aanvallen niet lukte om weg te komen, dan ging ik nog een tiende keer. Als de vorm goed was reed ik bijvoorbeeld ook vaak gewoon liever veilig door de wind langs het peloton naar voren van plek 150 naar plek 5. Reed regelmatig ook onnodig lang op kop en kneep de laatste jaren vaak ook meer en eerder in de remmen als het aankwam op een sprint met een groepje of peloton. Dus dan trok ik liever de sprint aan voor een ploeggenoot. Het leverde allemaal een voordeel op; ik ben heel weinig gevallen. Op de wielerbaan zelfs nooit! (tot nu toe ;-) ) Oftewel, ik had vaak met wat meer tactiek, lef en risico kunnen koersen, maar vanaf het begin zat deze manier van koersen er nou eenmaal in. De beuk erin en solo winnen vind ik het mooiste.

Ik heb alle kanten van de medaille gezien. Hoogte -en dieptepunten gekend. Over de hele wereld gereisd, veel geweldige mensen ontmoet, veel gezien, geleerd en meegemaakt. Ik zou er een boek over kunnen schrijven en misschien ga ik dat ook wel doen. ;-)

Tegenslagen

Tussen 2004 en 2006 heb ik een moeilijke periode gekend door een traagwerkende schildklier en een heftige bekkenslagader vernauwing. Deze periode en de operatie op 11 november 2005 maakten mij echter ook sterker en dankbaar voor het feit dat ik door deze operatie door kon blijven gaan met topsport. Na de revalidatie won ik mijn allereerste koers in Oploo (april 2006) en precies een jaar later won ik op 11 november 2006 een Wereldbeker wedstrijd op de baan in Sydney. Een sleutelbeenbreuk in 2007 en andere tegenslagen zoals bijvoorbeeld een keelamandelontsteking en virusinfecties op precies verkeerde cruciale momenten hebben mij waarschijnlijk medailles en kampioenschappen gekost maar ook dat hoorde bij het leven als topsporter.

De mooiste?

Het is lastig om te zeggen welke wedstrijd, overwinning of podiumplaats het mooiste was. De Olympische Spelen in Londen 2012 waren bijzonder. De wereldtitels bij de junior-vrouwen en het bijbehorende gevoel, vergeet ik ook nooit meer. De WK puntenkoers in Italië in het jaar 2000 die ik na 38 van de 50 ronden vooruit rijden en met een ronde voorsprong won, deed mij beseffen dat ik professioneel wielrenster wilde worden. De hevige teleurstelling toen ik deze titel in 2001 in de VS niet prolongeerde en verloor aan Giorgia Bronzini was heftig. Maar gelukkig had ik twee dagen daarvoor wel op de individuele achtervolging de wereldtitel gewonnen, door de Amerikaanse Sarah Hammer in eigen huis te verslaan in de finale. Ik had een paar maanden later pech met het loodzware W.K. parcours in Lissabon waar stijle klimmen in lagen. Werd 8e in de tijdrit en 8e in de wegwedstrijd (beide gewonnen door Nicole Cooke). Had ik 2 maanden jonger geweest, had ik op het vlakke W.K. parcours van Zolder 2002 waarschijnlijk een 3e junioren-wereldtitel op de tijdrit op mijn erelijst erbij gehad. Maar 'als' telt niet in de sport! ;-)
Ik mijn Nieuweling-meisjes/Junior-vrouwen periode (1998-2001) stond ik 144 keer op het podium, waarvan 58 keer op de bovenste trede. Ik bewaar mooie herinneringen aan deze periode! Maar ik was er ook ziek van dat ik als Nederlands kampioene Tijdrijden werd gepasseerd voor het W.K. Tijdrijden en W.K. Weg in Plouay in 2000. Na de succesvolle periode bij de Junior- vrouwen met in totaal 5 Nederlandse titels (2x tijdrijden, 2x achtervolging, 1 x puntenkoers en 2 keer vierde op N.K. Weg), maakte ik in 2002 meteen een succesvolle overstap naar de Elite- vrouwen. Hier zijn bijvoorbeeld ook mijn overwinningen in de wereldbekerwedstrijden op de scratch in Sydney en Beijing mooie herinneringen. In Sydney na een week ziek op bed gelegen te hebben en in Beijing na een loodzware wedstrijd in een sprint-a-deux waar ik een Litouwse klopte. De vier overwinningen in de zesdaagsen van Amsterdam en Rotterdam waren ook mooi met duizenden mensen enthousiast publiek. De Omloop door Middag-Humsterland, Flevotour, Omloop v/d Kerspelen (allen tweemaal), Westfriese dorpenomloop, Ronde rond het Ronostrand, Parel v/d Veluwe, EPZ Omloop van Borsele en de GP Dottignies in België waren altijd mooie klassiekers om te winnen en podium te rijden. Vooral als er veel wind of storm stond. De etappe- overwinningen in de Energiewacht Tour en Tour de Bretagne (tijdrit) waren mooi. Maar ook de podiumplaatsen in de Tour de Feminin Krasna Lipa (Tsjechië), Holland Hills Classic en Gent-Wevelgem (België) vond ik bijzonder. Als beste prestaties op Wereldbekerwedstrijden op de weg moet ik het doen met een 4e plek (ploegentijdrit) en top-20 klasseringen in wegwedstrijden. Verder dan Top-40 op de UCI Wereldranglijst kwam ik nooit, mede doordat ik baan en weg vaak combineerde en nooit een volledig seizoen heel veel UCI koersen reed. Naast de genoemde twee W.K. medailles kon ik 8 E.K. medailles winnen waaronder goud op het E.K. Puntenkoers (Büttgen 2002), brons op het E.K. Weg (Athene 2003) en het E.K. Tijdrijden (Bergamo 2002). De in totaal 16 Nederlandse titels en 46 N.K. medailles (in verschillende disciplines) hebben ook allemaal weer een eigen verhaal. Sommigen verrassend, mooi of juist teleurstellend. Op het N.K. Weg bleef het bij de Elite-vrouwen helaas bij vierde plekken als hoogste klassering. Hier hadden om verschillende redenen medailles tussen kunnen zitten, maar ik moet het doen met zeven keer top-12. Op het N.K. Tijdrijden Elite-vrouwen lukte dit nog wat vaker; 13 keer top-12 waaronder een keer brons. Op W.K.'s op de baan bij de Elite-vrouwen is de vierde plek ook het hoogste resultaat geweest.

Het was in de koers vaak de 'alles of niks' strategie. De dood of de gladiolen. Liever een mooie, attractieve, zware koers voor mezelf, het team en voor het publiek, dan anoniem meehobbelen. Het leverde in totaal 126 overwinningen en 288 podiumplaatsen op tussen 2002 en 2016. 

Bedankt!

Ik wil bij deze alle mensen enorm bedanken die mij op welke manier dan ook hebben gesteund: 
Alle sponsoren, ploeggenoten, staf en trainers van verschillende ploegen. Het gehele Parkhotel Valkenburg Team waar ik een mooi laatste jaar heb gehad. Waarbij mijn ploeggenoten zeker voor de gezelligheid en verjongingskuur hebben gezorgd waar ik eind vorig jaar om vroeg ;-). Dank aan Wilma Franken, dit jaar mijn trainster via de ploeg. Jammer dat ik haar niet eerder tegen gekomen ben. Dank ook aan NOC*NSF en de KNWU. En dank aan alle familie, vrienden, kennissen en trouwe supporters. Namen ga ik maar niet noemen want het aantal past waarschijnlijk niet op deze pagina... :)

Een speciale eervolle vermelding gaat naar mijn ouders en mijn verloofde. Mijn ouders die mij alle kansen hebben geboden en sinds mijn achtste jaar dag en nacht voor mij klaar stonden toen ik begon met atletiek en hardlopen. We gingen toen al samen naar menig wedstrijd. In 1996 liep ik naar de zilveren medaille op het NK Scholieren-veldloop in de categorie 12-13 jaar. Waar Richard, mijn toekomstige man, brons won bij de 16-17 jarigen, tien jaar voordat ik hem leerde kennen! Ik droomde er later van om top-schaatster te worden, en ook voor die droom kreeg ik alle support van mijn ouders. Mijn vader reed mij en mijn schaatsvriendin Mariska Huisman en haar broers ontelbare keren naar ijsbaan De Meent in Alkmaar, waar wij na twee jaar veel samen trainen bij de pupillen, twee jaar samen in de baanselectie reden bij de C-Junioren. Daar kwamen vanzelf ook veel skeelerwedstrijden bij in de zomer en vervolgens dus 18 jaar wielersport. Alle ontelbare wasjes & prakkies van moeders en de ontelbare keren benen warm zetten, fiets poetsen en autoritten naar de koers zijn altijd van grote waarde geweest en zonder mijn ouders had ik bovenstaande prestaties nooit kunnen bereiken. 

Tot slot Richard, die in de afgelopen 9,5 jaar van mijn carrière, altijd voor mij klaar stond en mij op alle vlakken de beste support gaf. In 9,5 jaar hebben we samen veel mooie hoogtepunten beleefd maar ook dieptepunten waar we veel van hebben geleerd. Daarom kijk ik ook op privé gebied uit naar een andere richting in mijn leven. Naast de NOC*NSF Atletencommissie en mijn studie op het Cruyff Institute sta ik open voor nieuwe uitdagingen. Uiteraard ook veel blijven sporten en plannen om Duathlon (lopen-fietsen-lopen) te gaan doen! Maar vooral meer tijd doorbrengen met familie en lieve vrienden. 

Aangezien ik altijd langdradig ben geweest en weinig moeite heb met schrijven en praten, is ook dit kort bedoelde stukje lang geworden. ;-)
Dus Einde. Finito. Final. Finish. Kom maar op met dat zwarte gat! :-)

Foto boven; Laatste internationale wedstrijd 'Madrid Challenge by La Vuelta' (11-09-2016)
Filmpje onder; Beelden van laatste wedstrijd tijdens Nederlands Studenten kampioenschap in Berg en Dal (25-09-2016)