Vera Koedooder-Interview N-H Dagblad (afd. Westfriesland)

Vera Koedooder - Nieuws - 2010 - Interview N-H Dagblad (afd. Westfriesland)

Default15.jpg

Vera Koedooder - Nieuws - 2010 - Interview N-H Dagblad (afd. Westfriesland)

Interview N-H Dagblad (afd. Westfriesland)

  • logo_nhd.gif
  • vera k. 1.jpg

Gisteren (17 april) stond er een interview in het Noordhollands Dagblad (afdeling Westfriesland), geschreven door Martien Schurink.

BOVENKARSPEL – De schatkamer in haar ouderlijk huis verraadt dat Divera Maria Koedooder, zeg maar Vera, een onvervalste prijsjager is. De trofeeën die ze won sinds de dag dat ze voor het eerst op een racefiets stapte. liggen hoog opgestapeld. Glanzend zilverwerk, stapels truien, waarvan er twee getooid zijn met een regenboog, medailles en oorkonden.

 Toch is de collectie niet compleet en het is ook niet allemaal goud wat er blinkt in de schatkamer van de 26-jarige tempobeul op baan en weg uit Bovenkarspel. Er blijft nog genoeg te wensen over. Zo ontbreekt in de collectie een olympische medaille. Maar niet voor lang meer, als het aan haar ligt. Er wordt aan gewerkt. Vanaf nu is het vizier gericht op kwalificatie voor de Spelen van Londen in 2012. Daar wil ze vlammen, daar moet de ploegachtervolging, het baannummer dat haar het beste ligt, de ontbrekende medaille opleveren. ,,Daar ga ik voor, met alles wat ik heb.’’

 Goeie kans dat de olympische droom in vervulling gaat. Ze heeft er wel vertrouwen in. ,,Bij de wereldkampioenschappen op de baan, vorige maand in Kopenhagen, eindigde we in de ploegachtervolging als vijfde. Dat lijkt misschien niet erg bijzonder, maar het verschil met de nummer 1, Australië, was uiteindelijk maar twee seconden. Daarnaast stelden we met onze tijd ook nog eens het nationale record scherper. Al met al is er genoeg perspectief. Ik heb er wel vertrouwen in.’’

  Koedooder is zo gefocust op haar olympische missie dat ze bereid is de gebruikelijke activiteiten op de weg dit seizoen op een lager pitje te zetten. Ze rijdt, als lid van het Batavus Ladies Cyclingteam, niet meer alle grote klassiekers en etappewedstrijden (zoals vorig jaar bv de Giro d’Italia) en winnen zal, als ze al opstapt, niet altijd het hoogste doel van haar streven zijn. ,,Ik wil goede wedstrijden rijden, vooral om sterker te worden, zodat ik in de winter kan scoren op de baan. Gaat het op de weg een keer wat minder, dan is dat niet erg. Gaat het goed, dan is het meegenomen.‘’

 Toch is ze blij dat het wegseizoen begonnen is. Al is het alleen omdat ze weer wat vaker thuis, ,,bij moeders pappot’’, kan zijn en ritjes kan maken in de streek waaraan zij haar hart heeft verpand. Trainen, genieten van de natuur en onderwijl turen naar Te Koop-borden in voortuinen van stulpjes die haar (en haar vriend) aanstaan. Stulpjes in een rustig dorp, en beslist niet in de stad. Ook niet in Hoorn? ,,Geen denken aan’’, zegt ze, ,,daar is het mij veel te druk.’’

 Eindelijk heeft ze wat tijd om op adem te komen. ,,Ik ben het laatste halfjaar twaalf tot veertien weken op sjouw geweest.’’ De odyssee voerde haar onder meer naar Peking, waar ze de wereldbeker op het onderdeel scratch won, Qatar (Ladies Tour), Zuid-Afrika (2 trainingskampen), Manchester (Wereldbeker en brons op het onderdeel achtervolging) en Kopenhagen (WK baan). Ook in eigen land was ze druk doende, onder meer met trainingssessies in Apeldoorn, het magisch centrum van de baansport, en met wedstrijden waar wat te halen viel..Zo vulde ze haar toch al aanzienlijke erelijst aan met de nationale koppelkoers –en omniumtitel en met een klinkende overwinning in de Zesdaagsen van Amsterdam en Rotterdam.

  Aan ambitie geen gebrek, zoveel is wel duidelijk. Ook op de weg wil de voormalig wereldkampioene bij de junioren scoren, ook al heeft dat vanwege haar olympische ambities op de baan voorlopig niet de hoogste prioriteit. Haar start was in elk geval veelbelovend met tweede plaatsen in de Molenomloop van de Schermer en in de Ronde van Werkendam. Dat belooft wat voor de klassiekers, al zal de concurrentie daar niet mals zijn. ,,Het vrouwenwielrennen wordt steeds professioneler, met grote ploegen als Cervelo en Columbia. Er komen almaar toppers bij. Nederland kan niet achterblijven. Het is echt te hopen dat Rabobank nog eens overgaat tot het formeren van een aparte vrouwenploeg.’’

 Of dat er ooit van komt? Voorlopig heeft Vera Koedooder er een hard hoofd in. ,,We krijgen bar weinig zendtijd op televisie, daar trek je geen sponsors mee over de streep. Merkwaardig overigens dat we amper in beeld komen. We verdienen beter. Tenslotte hebben we in Marianne Vos een echte wereldtopper en staan we er op de weg en op de baan goed voor. Onze eerste plaats in het UCI-landenklassement zegt wat dat betreft genoeg.’’

 Maar afgezien daarvan is er niets dat haar wielergeluk in de weg staat: ,,Er gaat niets boven de fiets’’.
Bron; Noordhollands Dagblad