Vera Koedooder-Wereldkampioenschap Baan in Trexlertown / Amerika

Vera Koedooder - Nieuws - 2009 - Wereldkampioenschap Baan in Trexlertown / Amerika

Default06.jpg

Vera Koedooder - Nieuws - 2009 - Wereldkampioenschap Baan in Trexlertown / Amerika

Wereldkampioenschap Baan in Trexlertown / Amerika

Ik zal deze keer even een verslag schrijven over mijn wielerbelevenissen van de afgelopen tijd. Er werd me gevraagd iets te schrijven over “een” baanwedstrijd en “een” klassieker (die komt later), en het lijkt me dan ook het meest logisch om dat dan maar te doen over het Wereldkampioenschap Baan, waar ik dit jaar alweer een hele mooie titel heb behaald!!
Vorig jaar al de Puntenkoers, waar ik 38 v/d 50 ronden alleen vooruit reed en uiteindelijk ook een ronde voorsprong had en op die manier voor het eerst in mijn leven Wereldkampioene werd. Ik wist toen in de wedstrijd zelf al dat ik kampioene werd, alleen besef je dat nog totaal niet. Wel is het gevoel ontzettend heerlijk, daar doe je het toch allemaal voor het hele jaar; je gaat bijna nooit uit, je eet zo gezond mogelijk (alleen dat is nog mijn zwakke kant, ik kan niet van snoep etc. afblijven, maar ja), en de mensen om je heen passen zich ook ontzettend aan, en stoppen er eveneens heel veel tijd in, met name mijn ouders!! Zonder die mensen kan ik mijn doelen bijna niet bereiken, daar ben ik van overtuigd.
In ieder geval legde ik me dit jaar volledig toe op de Achtervolging (met als hoofddoel W.K. Trexlertown / Amerika) (dat deed ik vorig jaar trouwens ook al, maar toen ging het van de zenuwen helemaal mis en werd 9e, mistte mentaal & fysiek nog een aantal dingen, die dit jaar in orde waren)

Heb dit jaar o.a 2 internationale wedstrijden gereden, waarvan n.l. “Junior Track Cup the Nations” (Frankrijk & Sloten), en won daar al met ruim verschil. In Sloten zat ik toen zelfs maar 3 sec. boven het Wereld Record van Hanka Kupfernagel (’92)!!
Verder ook ervaring op gedaan door o.a. de World Cup wedstrijd te rijden in Pordenone / Italië, tussen de Elite Dames!! Jammer was alleen dat de baan heel glad was daar (50 valpartijen), er zat een bep. laklaag op, ik werd daar 5e buiten mededinging op de achtervolging, en 10e op de puntenkoers.
Ook reden we nog met de werkgroep van Peter Pieters 2 Interland wedstrijden met Bel./Den./Ned. (Sloten & Gent)
Ik reed ook dit seizoen nog verscheidene baanrecords; in Sloten (uiteindelijk van 2.42 min. tot 2.27.7 min.), Alkmaar (250m. vliegend / 500m. vliegend), Gent (2.36 tot 2.33 min.), en op de Lehigh Valey Velodrome in Amerika (W.K) ( 2.35 tot 2.32 min.) Dat was in de finale (daarvoor werden nog wel een paar snellere tijden gereden van Adrie Visser en mijzelf, maar er word in zo’n situatie alleen de tijd van de finale -rit gerekend, omdat dat de uiteindelijke winnares is)
Maar in ieder geval met genoeg internationale kennis, en weer een hoop ervaring rijker ging ik goed voorbereid naar Amerika. Het is natuurlijk wel nog altijd afwachten wat de overige verre landen doen….

Na de Nederlandse titels Achtervolging & Puntenkoers (en zilver op 500 M. & brons Sprint) werd ik dan ook geselecteerd voor het W.K. Achtervolging & Puntenkoers.
Wat ook heel leuk was dit jaar, was dat er gewoon 2 Junioren van West - Frisia vertegenwoordigd waren, want ook Geert – Jan mocht mee (Achtervolging / Ploegachtervolging)!! Verder gingen nog de jongens G. de Jong, R. Siebring, J. Pronk en T. Bos mee, en A. Visser als meisje.

We vertrokken al op 20 aug. (i.v.m. jetlag)
De trainingen gingen redelijk goed allemaal, en ik begon er wel zin aan te krijgen. Het was wel een mooie baan vond ik, alleen wel wat hobbelig. En natuurlijk zwaar door de wind, het was ook beton, vrij lang, 333 meter. Maar al met al wel gunstig voor ons Hollanders denk ik.
Het was iedere ochtend picknicken met gezond brood, dan zaten we voor ons appartement, want wij aten en dronken natuurlijk niet de hele week donuts en slappe jus. Het was ook iedere avond uit eten, bij Apple’Bees of Pasta Bella. Op den duur begon dat wel een beetje te
vervelen, maar dat hoort erbij.

Op 26 aug. Was het dan zover, je bent bezig met één van je grootste doelen van het jaar:
De Achtervolging.
De kwalificatie -rit was al om 10.00 u in de morgen, niets voor mij, maar ja, als je maar bij de eerste 8 rijd. Ik werd 2e op 0,8 sec. van nr. 1, een Hollandse, Adrie Visser. Zouden er 2 Nederlandse op het podium komen?
In de avond dan de kwart -finale, ik moest tegen nr. 7 van de ochtend, en won de rit, ook had ik de snelste tijd, en de 2 snelste tijden zouden doorgaan naar de finale, en de 3e en 4e snelste gingen dan naar de finale om plaats 3 & 4!! Adrie verloor van de nummer 8, en reed de 7e tijd.

In de finale dus, op 27 aug., s’avonds, tegen de Amerikaanse S. Hammer. In het hol van de leeuw zoals ze dat noemen!! Wat een gekkenhuis, er was heel veel publiek om haar aan te moedigen natuurlijk. Maar ik wist het 2 rondes voor het einde, ik had genoeg voorsprong opgebouwd, ik zag het ook in mijn ooghoeken, en ik won nog met bijna 2 sec. voorsprong. Het was echt super, weer Wereldkampioene!! Die had ik alvast binnen….
Vlak voor mij ook al feest in het Nederlandse kamp, want Theo werd Wereldkampioen 1 kilometer!! En tot slot na mij behaalde Jos Pronk in de Puntenkoers een zilveren medaille!! Nog nooit was er zo goed gepresteerd door de Nederlandse ploeg. Helaas dat de volgende dag de Nederlandse Achtervolgingsploeg niet echt kon slagen met de 11e plaats, maar ik denk dat die jongens dan ook extra gebrand zijn om er volgend jaar serieus tegenaan te gaan.

Ik lag de dag na de Achtervolging op mijn bed, was net naar de winkel geweest, met de gedachte dat ik de dag erop de Puntenkoers zou rijden. Niet dus. Ik kreeg het nieuws dat ik over een aantal uren al op mocht treden. Omdat de weersvoorspellingen slecht waren voor die dag erop (zondag). Dus besloot de organisatie alles op de zaterdag te zetten, zondag werd er dus niets verreden. Fijn is dat!!
Mijn voorbereiding was in ieder geval niet optimaal, en de koers zelf verliep dramatisch. Ik had ook geen macht in mijn pootjes en er werd meer op mijn wiel gereden dan ik had verwacht. Niet normaal gewoon. Maar ook wel weer begrijpelijk…ik reed achter allerlei feiten aan en moest genoegen nemen met de 6e plaats, 1 punt achter nr. 4 & 5. Ik heb er een lange poos van gebaald, maar ja, op een gegeven moment moet je tevreden zijn met wat je hebt! In ieder geval was het zondag de hele dag droog weer…..

Dezelfde avond hadden we dus al een klein feestje (en daar maakten de jongens dan ook optimaal gebruik van!!), omdat de wedstrijden dus afgelopen waren. En op zondag dus weer een feestje, om vervolgens met een ontzettend slapende kop een middag door New York te slenteren (wat een ervaring, dat verschilt nogal met West – Friesland!!!), en het vliegtuig in te stappen. De reis duurde dit keer geen 8,5 uur, maar 6 uur, we hadden dus wind mee.

Thuis gekomen weer de nodige foto’s etc. en het normale leventje gaat weer verder…inmiddels ook weer Nederlands kampioene Tijdrijden, en bezig met voorbereidingen voor het Wereldkampioenschap Tijdrijden en Weg (9 & 12 oktober), in Lissabon / Portugal.

Allemaal veel succes voor het verdere seizoen toegewenst, en tot in de kopgroep!!

Groetjes Vera