Vera Koedooder-Wat gaat de tijd snel!

Vera Koedooder - Nieuws - 2009 - Wat gaat de tijd snel!

Default08.jpg

Vera Koedooder - Nieuws - 2009 - Wat gaat de tijd snel!

Wat gaat de tijd snel!

Wat gaat de tijd snel….!!

Het is alweer februari 2006!
Morgen vertrek ik alweer voor mijn tweede trainingsstage naar een zonnig, heuvelachtig buitenlands oord!
Een half jaar geleden zat ik nog met een heel ander gevoel en lichaam achter mijn computer…
Toen, in september, zat mijn wielerseizoen er voor het eerst in 6 jaar al veel te vroeg op….
Ik zat niet lekker in mijn vel.
Het fietsen (m’n lust en m’n leven) ging totaal niet goed meer….
Ik was veranderd van een topper in een tobber…
Dat begon eigenlijk al een beetje in 2004, maar in 2005 ging het helemaal snel bergafwaarts…
Ik reed in een ontzettend mooie ploeg, en er waren veel mensen die nog vertrouwen in me hadden en mij probeerden te helpen. Aan de trainingen lag het al helemaal niet…
Maar toch ging het alleen maar slechter….In augustus bereikte dat zijn toppunt.
Toen, in september, wist ik eindelijk waardoor het (grotendeels) kwam.
Een erg vernauwde en geknikte linker bekkenslagader……

Dat was 2005.
Nu, een half jaar later, lijkt het eigenlijk allemaal nog niet zo lang geleden…
Maar wat gaat de tijd toch snel!
Op 24 juli reed ik mijn laatste kampioenschap (E.K. Baan -23),
2 augustus reed ik mijn laatste koers (Surhuisterveen)….
Op 24 augustus waren er de onderzoeken in het Maxima Medisch Centrum in Velhoven, waarvan de diagnoses inmiddels dus bekend zijn…..
Er volgden 2 maanden van afbouwende training in september en oktober…..
Ik kreeg er een neefje bij op 27 oktober (en werd alweer voor de 2e keer tante!) en op 31 oktober was mijn eigen geboorte dag waarop ik alweer 22 jaar oud werd!
Een week later op 9 november lag ik een uurtje of 5 onder het mes in hetzelfde Brabantse MMC ziekenhuis en daarna kwam in november de maand van de revalidatie en volledige rust (uitgezonderd wandelen) …..
Daarna volgde een maand van heel rustig opbouwen (in december) ….
En vanaf januari heb ik eindelijk weer mijn “normale” leven en trainingen op kunnen pakken!

Inmiddels is het dus februari en ik kan zeggen dat het allemaal weer goed met me gaat!
Ik ben weer hersteld van alles en voel me goed.
Het was een vervelende en zware periode, maar er waren gelukkig ontzettend veel lieve mensen die mij gesteund hebben….
Mijn familie, vrienden, kennissen en wielerploeg ben ik erg dankbaar.
Als het ooit weer succesvol met me zal gaan (want dat moet je toch altijd maar weer afwachten) dan heb ik dat zeker ook voor een groot deel aan deze lieve mensen te danken!

Maar wat gaat de tijd ontzettend snel….
Over een aantal weekjes staan de eerste koersen van 2006 alweer voor de deur!
Ik zal het wel rustiger aan moeten pakken dan andere jaren….
Maar één ding staat vast. Ik ga mijn uiterste best doen om de afgelopen 2 jaar van mindere prestaties om te zetten in een heleboel succesvolle!

Ik ben in ieder geval erg blij en bevoorrecht met de professionele wielerploeg waarin ik dit jaar mag rijden, en op het Johan Cruyff College krijg ik alle medewerking om mijn studie goed te combineren met mijn sport!
Maar bovenal; Ik heb ook zeker weer veel moraal om te knallen dit nieuwe wielerseizoen!
Ik zal geduld moeten hebben de komende maanden en nog niet teveel en te snel willen….

Laten we weer hopen op hele mooie, maar vooral SNELLE TIJDEN!!!



Vera Koedooder, februari 2006