Vera Koedooder-Ontspannen het begin van het nieuwe seizoen in!

Vera Koedooder - Nieuws - 2009 - Ontspannen het begin van het nieuwe seizoen in!

Default08.jpg

Vera Koedooder - Nieuws - 2009 - Ontspannen het begin van het nieuwe seizoen in!

Ontspannen het begin van het nieuwe seizoen in!

Weekje Pontedera met het professionele Buitenpoort - Flexpoint Team

Trainen, slapen & eten. Trainingskamp. De profs doen het. Ook de Continental –teams & zelfs de betere clubteams zoeken in de winter vaak de warmere en/of heuvelachtige oorden op, om in het nieuwe wielerseizoen weer zo goed mogelijk voor de dag te komen.
Ook de team spirit en nieuwe contacten leggen tussen renners en/of rensters krijgen meestal de eerste impulsen tijdens zo’n trainingskamp. En dat is dan ook best belangrijk.
Want het weg wielrennen in de hogere gelederen is uiteindelijk toch een teamsport!
Je bent als Pro -Tour rijder of Trade -team woman bijna altijd met je team op pad, dus een goede verstandhouding in een team is dan toch wel een pré en zelfs van groot belang, denk ik!
Hoe vaak hoor je niet van de sporters dat niet de kwaliteit in de ploeg, maar de goede samenwerking leidde tot de grote prestaties?
Ik moet zeggen, ik heb in ieder geval al behoorlijk wat afgelachen met mijn nieuwe teamgenootjes & begeleiding! Voelde me eigenlijk ook meteen al wel thuis bij de nieuwe mensen (waarvan ik de meeste al wel kende, want in de wielerwereld is het ons kent ons, maar toch) De rest heeft ook al wel een goeds gevoel denk ik, zoals ik dat waargenomen had in ieder geval.
Dus wat dat betreft gaan we ontspannen het nieuwe seizoen in!

Enfin. Ook de tegenwoordig al meer professioneler wordende wereld van het dames wielrennen zit zeker niet stil.
Ons nieuwe Buitenpoort - Flexpoint Team is het seizoen dan ook al goed begonnen. Nadat ikzelf al een trip had gemaakt naar de Spaanse zon in januari, en ook de andere dames van het team al diverse landen hadden bezocht om de “basis uurtjes” in goede omstandigheden te kunnen volbrengen, kwamen we nu met vijf meiden tezamen om dat in Toscane nog maar eens te doen.
We waren met Mirjam van Poppel-Melchers, Sandra Rombouts, Linda Serup (Den), Tanja Hennes (Dui) & ik. Verder waren soigneur Maarten Mimpen & Jean-Paul van Poppel er ook bij.
Aangezien ik jullie dit seizoen als Pro –tourders of wielerliefhebbers (of hoe jullie je anders willen noemen) dit seizoen ga proberen leuk te vermaken met wat leesvoer over de wielersport, begin ik met een kleine impressie en verslag van mijn beleving tijdens dit Toscaanse weekje. Over het pakjesavond gevoel, trainen, ontspannen en genieten in Toscane.

Een heus eigen Team - House hebben we daar staan in Pontedera, niet ver weg van Pisa.
Een mooi appartement waar we dit jaar elke dag in mogen verblijven als we dat willen! Iedereen heeft zijn eigen sleutelbosje van de garage en het appartement.
Nee, zeker niet slecht! 
Ik vind het in ieder geval dan ook geweldig om in een team te rijden waar het al zo goed voor elkaar is, en de mensen voor je klaar staan.
Maar goed, ik ga er toch maar even verder op in. Dan krijgen jullie toch een klein idee. Eigenlijk wil ik het gewoon graag vertellen.

Oké, we hebben niet zomaar een dames team, want in dit team rijden we met dames rond die totaal al goed zijn voor ongeveer 10 W.K. medailles die we tezamen de laatste jaren bij elkaar hebben gereden.
Tja.
Een (prima afgeleverde) Stevens wegfiets, een fietstas voor het vliegen, lekkere Powerbar voeding, toilettasje vol met Sportsbalm producten, een reistas vol met onderkleding, vrije tijdskleding, slippertjes, stelletje raceschoenen, een sporttas erbij natuurlijk, een helmpje, ook wel handig….
Daar begon het trainingskamp in ieder geval mee…
De mooie Stevens fiets en fietstas waren al twee weekjes in (mijn) bezit, maar de andere dingen kwamen er dus nog bij. Op één ochtend.
Maar al die spullen was nog niet eens alles!
Nee…er schijnt geloof ik nog een keer zoveel bij te komen, want nog niet alles is klaar, afgeleverd of besteld.
Nee, er komt nog wat apparatuur voor op de fiets, nog een pakket aan racekleding, nog een stel gewone schoenen, nog een tijdritfiets, nog wat verdere accessoires voor erbij..
Nou, ik kan wel vertellen dat het voor mij die eerste dag van trainingskamp meteen net pakjesavond was. In dit geval was het pakjes ochtend.
En dan zo’n pakjes ochtend zoals vroeger. Stoeltje zetten (dat is West -Fries gebruik)!
Zo blij als een kind, en vol ongeloof waarom je dat allemaal krijgt!?
Of klinkt dat overdreven?
Ach, tja, we zijn wielrensters hè. We hebben een hobby. Fietsen. We vinden het leuk en rijden wedstrijden. Goh, nou wat was ik die dag blij dat ik wielrenster was J
Ben benieuwd wanneer de volgende pakjes ochtend is (of eigenlijk is het beter om de rest verspreid te krijgen J ) ! Beter voor een structurele, gelijkmatig moraal.
Maar al die spullen, als we daar geen moraal van krijgen!? Nee dan weet ik het ook niet meer. Ongelofelijk.
Moraal was er zeker al wel aan dit begin van het seizoen, maar door al die mooie dingen verdubbelt dat nog wel weer even …
Het enigste verschil met een ProTour rijder zal zijn dat wij “maar” één wegfiets hebben. Denk ik (de Rabo’s en andere profs hebben er n.l. meestal twee….)

Maar een half A4 over spullen. Lijkt me wel weer genoeg.
Tuurlijk, zonder fiets, wielerschoenen –en helm kan je de wedstrijden niet in..

Maar er moet dus ook nog gefietst worden… En hard ook!!
Maar met andere woorden, aan de spullen en accessoires gaat het dit seizoen dus zeker niet liggen in ieder geval.

Even terug komend op ons weekje training. Want na pakjes ochtend ging het leven gewoon weer verder.
Het begon iedere morgen in ieder geval goed, met een uitgebreide, goed gedekte tafel.
Daarna werd er dan een goede training afgewerkt in de mooie streken van Toscane.
Wat kunnen er toch mooie plekken op de wereld zijn! Ik heb weer mooie nieuwe plekjes gezien ieder geval. Grandioze uitzichten en landschappen.
Zó leuk om weer op allerlei nieuwe plaatsen te komen waar je nog nooit eerder bent geweest. Je neemt het afzien tegen de 10 % vanzelf voor lief…

Nu scheelt het ook dat we de hele week heel goed weer hebben gehad!
Droog en zelfs regelmatig zon bij een niet al te frisse temperatuur van meestal wel boven de 10 graden. Dat vergeleken met de berichten die we kregen uit Nederland of Mallorca, dan waren we echt wel heel blij dat wij in de laars zaten.
Maar het was niet altijd alleen maar om je heen kijken…Af en toe moest er ook goed opgelet worden, zo tussen de wielen van de profs.
Ja ja, Fassa Bortolo & andere (semi)prof teams hadden hun renners naar Pontedera gestuurd om ons vanaf 10.00 u te vergezellen tijdens de trainingsuurtjes J
Ik heb die gezamenlijke trainingen twee keer voor een groot gedeelte aan me voorbij laten gaan, want ik was nog niet helemaal opgewassen tegen het tempo heuvel op…
Maar wij van het vrouwelijke geslacht waren in de groep gelukkig nog vertegenwoordigt met ene Mirjam die best wel aardig kan trappen….ze bleef het straffe tempo rustig volgen….
Dit wel ter ontmoediging van de mannen natuurlijk… HaHa. Maar heel veel respect!

Ik had een paar aardig goede dagen, waarbij het grote blad dan aanvoelde als het kleine, maar ook een aantal dagen waarbij het zeker andersom was! Ook de veranderingen met de nieuwe fiets, zadels en steunzolen moeten weer even wennen, maar dat komt vanzelf goed.

Na de training was er een Powerbar herstelreepje. Een lekkere douche (alhoewel de vriendschap met de douche in het begin een beetje moeizaam verliep (vaak koud), maar de mannen hadden dit alweer verholpen).
Een goede lunch er achteraan, en we waren het vrouwtje weer!
Dan later nog even een Italiaanse cappuccino drinken verderop in Pontedera, even lezen, t.v. kijken, praten, grote verhalen aanhoren en vertellen J , lachen, of even het bedje in….
Maarten, de soigneur, zorgde dan nog een paar keer voor een stevige massage.
Hij was er van woensdag t/m zondag om ons te helpen en te vergezellen.
In de avond hadden we dan weer een super bordje voor de neus, ja daar zorgden Jean -Paul & Maarten wel weer voor! Heel relaxed.
We permitteerden ons twee avonden buitens huis eten, waarvan een keer pizza.
Ja, dat mag in Italië.
Sponsor Flexpoint was ook nog even langs gekomen, waarmee we een avond mee hebben doorgebracht. Erg gezellig! Leuk om zijn kijk op ons en het wielrennen te horen.

Tja, en dan is het alweer maandag, gaat de wekker om 7.00 u, sta je zomaar weer op Pisa Airport, dan op Schiphol, en zit je in de avond thuis nog weer even op de fiets op de roller te pielen…terwijl het lichaam weer aan het herstellen is van alle nieuwe indrukken, mensen, omgevingen, belevenissen en trainingen…

Als ik de gelegenheid krijg, zal ik dit seizoen zeker weer eens naar ons Team House afreizen! Want trainen kun je hier!

Op naar de wedstrijden. Een aantal ploeggenootjes mogen deze maand al aan de bak, voor mij zullen de wegwedstrijden volgende maand beginnen. Dat wordt dan koers is koers….zoals onze Nederlandse Belgische Sandra uit Hoogstraten vaak zo mooi verwoorde…
We zullen in ieder geval ontspannen het nieuwe seizoen in te gaan.
En vanuit een ontspannen positie volgen vaak mooie dingen heb ik wel eens gehoord…..

Ciao!

Vera Koedooder, februari 2005